Në vitin 1967, Izraeli mposhti Egjiptin brenda gjashtë ditësh. A mund të bëjë të njëjtën gjë me Turqinë? Presidenti egjiptian, Gamal Abdel Nasser, nuk i fshihte pikëpamjet e tij ndaj Izraelit. “Ne duam një betejë vendimtare për të asgjësuar atë mikrob, Izraelin!”, deklaroi ai në korrikun e vitit 1959. Vitin pasues, Radio Kajro transmetoi: “Po bëhemi gati për betejën vendimtare dhe, në momentin e duhur, do të godasim me fuqi dhe shpejtësi”.

Ndërsa terrori sirian kërcënonte ta linte në hije Nasser-in në mesin e viteve 1960, ai e dyfishoi retorikën e tij anti-izraelite. Në mars të vitit 1965, dy vjet para se Izraeli të pushtonte Bregun Perëndimor dhe Gazën, Nasser deklaroi: “Ne s’do të hyjmë në Palestinë mbi rërë, por në një tokë të ngopur me gjak. Synojmë shkatërrimin e shtetit të Izraelit”. Tetë muaj më vonë ai theksoi se qëllimi i menjëhershëm ishte përsosja e fuqisë ushtarake arabe, ndërsa qëllimi kombëtar mbetej çrrënjosja e Izraelit.

Kur Nasser mbylli Ngushticat e Tiranit dhe Kanalin e Suezit për anijet izraelite dhe mobilizoi ushtrinë e tij, izraelitët e kuptuan se kërcënimi nuk ishte thjesht retorik. Historianët dhe juristët debatojnë shpesh mbi kuptimin e “rrezikut të pashmangshëm”, por mbijetesa nuk duhet të mbetet një çështje akademike apo subjekt analizash pas faktit.

Armiqtë e Izraelit kanë pasur gjithmonë thellësi strategjike. Egjipti është rreth 40 herë më i madh në sipërfaqe se Izraeli, ndërsa në pikën më të ngushtë, Izraeli është më pak se nëntë milje i gjerë. Sot, disa e shohin historinë që përsëritet: ndërsa presidenti turk Rexhep Tajip Erdogan përpiqet të shmangë vëmendjen nga sfidat e brendshme, ai ka rikthyer një retorikë të ashpër ndaj Izraelit, të shoqëruar me rritje të fuqisë ushtarake dhe kërcënime të hapura për konflikt.