Emri “Ensar” shpesh perceptohet si një emër i përveçëm, por në thelb ai ka një kuptim më të gjerë gjuhësor dhe historik. Në arabisht, “Ensar” është në shumës dhe rrjedh nga “Nasir” apo “Nesir”, që do të thotë ndihmues. Termi lidhet drejtpërdrejt me banorët e Medinës, të cilët mirëpritën dhe ndihmuan emigrantët nga Meka gjatë shpërnguljes së Profetit Muhamed. Megjithatë, në përdorimin e përditshëm në gjuhën shqipe, emri është përshtatur dhe përdoret si emër i përveçëm për individë.

Sipas rrëfimit të tij, kuptimi i emrit ka pasur ndikim të drejtpërdrejtë në mënyrën se si ai e ka parë veten dhe rolin e tij në shoqëri. Ai thekson se është përpjekur që jo vetëm ta mbajë emrin si identitet formal, por edhe ta përmbushë në praktikë kuptimin që ai bart. Në këtë këndvështrim, emri nuk duhet të jetë thjesht një etiketë, por një reflektim i karakterit dhe veprimeve të individit.

Ai ndalet edhe tek përgjegjësia e prindërve në përzgjedhjen e emrave për fëmijët. Sipas tij, tradita islame i kushton rëndësi të veçantë emrave me kuptime pozitive, duke theksuar se ata ndikojnë në jetën dhe identitetin e njeriut. Nuk është e domosdoshme që emri të jetë në një gjuhë të caktuar, por është thelbësore që ai të ketë një domethënie të mirë. Në këtë frymë, ai përmend edhe raste kur emrat me kuptime negative janë ndryshuar për të shmangur ndikimin e tyre.

Në të njëjtën linjë, ai vlerëson edhe emrat tradicionalë shqiptarë që mbartin kuptime të bukura dhe pozitive. Emra si Kushtrim, Bujar, Petrit, Fatmir apo Leutrim, sipas tij, krijojnë një ndjenjë krenarie dhe identiteti. Ndërkohë, ai shpreh shqetësim për prirjen e kohëve të fundit për të zgjedhur emra të huaj pa e ditur kuptimin e tyre, vetëm për efekt tingulli apo për të qenë të veçantë. Ai nënvizon se veçantia e njeriut nuk qëndron tek emri, por tek personaliteti dhe veprat e tij.

Përtej çështjes së emrit, ai ndan edhe përvojën e tij personale me studimet jashtë vendit, konkretisht në Egjipt. Sipas tij, ky ishte një ndryshim i madh kulturor dhe shoqëror, pasi ndonëse ekziston një lidhje fetare, dallimet në tradita dhe mënyrë jetese janë të dukshme. Kjo e bën përballjen fillestare me një realitet të ri një sfidë të vërtetë për çdo student.

Megjithatë, ai thekson se ndjekja e një ëndrre e lehtëson këtë proces. Fillimet, sipas tij, shoqërohen me një ndjenjë euforie që e ndihmon njeriun të përballojë ndryshimet dhe vështirësitë. Entuziazmi për realizimin e një qëllimi të hershëm, si studimi në një vend të huaj, e bën më të lehtë përshtatjen dhe pranimin e sfidave që sjell një përvojë e tillë.