Ecën në rrugë dhe sheh prindër apo gjyshër që ndjekin fëmijën me ushqim apo bananane në dorë. Mjafton që fëmija të hajë, po se ku e ha dhe se si e ha, pak rëndësi ka. Shumë prindër as që u shkon në mend se çfar rroli luan ushqyerja në psihën e fëmijës. Nuk u intereson asgjë tjetër, mjafton që fëmija të hajë atë gjë, të cilën ata, të rriturit e kanë në mëndje.

As që përpiqen të mësojnë se si zhvillohet psiha e fëmijës, mëndja e tij, si fillon ti mësojë fëmija gjërat? Mëndja e njeriut i ka fillesat tek ushqyerja, prandaj prindër e të rritur të tjerë, mos e shikoni fëmijën 0-5 vjeç si një shishe për tu mbushur me ushqim. Mendimi e fillon rrugën pikërisht me ushqyerjen, me gjetjen dhe shijimin e tij.

Duke filluar nga thithja e gjirit më pas, perdorimi i mjeteve per tu ushqyer. Fillimi i ushqimeve të forta si buka, copzat e mishit dhe perimeve dhe frutave, të gjitha sëbashku ngacmojnë psikën e fëmijës, memorjen dhe fantazinë e tij për ti njohur, shijuar dhe pranuar të gjitha këto gjëra të reja.

Ky process kaq i thjeshtë është i lidhur direkt me fjalën. Nëna i emërton emrat e ushqimeve, që po konsumon dhe fëmija mëson duke shijuar. Fëmija gjithashtu mëson që goja shërben për tu ushqyer, por edhe për të folur, prandaj kujdes prindër, gjyshër dhe edukatorë. Procesi i të ngrënës kërkon kohën e vet dhe të rriturit duhet tja japin këtë “kohë” fëmijës. Por duke e ushqyer fëmijën me forcë apo ku të munden, ata, të rriturit vetëm dëmtojnë, jo vetëm të ngrënën si process por edhe të mësuarin.