Kanë kaluar plot14 vitenga dita kur Bleona Mata, vajza e vogël nga fshati fshati Zharrëz, u zhduk pa lënë gjurmë, duke u kthyer në një nga misteret më të dhimbshme dhe më të pazgjidhura në historinë shqiptare. Sot, pas kaq shumë kohësh, babai i saj, Bajram Mata, thyen sërish heshtjen dhe rrëfen plagët që nuk janë mbyllur kurrë, dhimbjen që nuk është zbehur dhe shpresën që, sipas tij, “është e vetmja gjë që e mban gjallë”.

Ulur në dhomën ku fotot e Bleonës zënë çdo mur, Bajrami kujton ditën e kobshme sikur ka ndodhur dje. “Bleona iku duke vrapuar, duke qeshur. Nuk e mendova kurrë se ai do të ishte hapi i fundit që do ta shihja.” — thotë ai, ndërsa duart i dridhen. Ai përshkruan kaosin e orëve të para, kërkimet e dëshpëruara, ndihmën e fshatit dhe familjarëve, por edhe zhgënjimin e thellë për mënyrën se si u menaxhua ngjarja.“14 vite janë shumë. 14 vite pa gjumë, pa qetësi, pa një ditë pa menduar se ku mund të jetë vajza ime. Por unë ende besoj se ajo është gjallë. Nëse do të kishte qenë ndryshe, zemra ime do ta kishte ndjerë.”

Gjatë viteve të fundit, familja Mata ka përjetuar gjithçka: raportime të rreme, dëshmi të paqarta, lajme shpresëdhënëse që shndërroheshin në zhgënjim, investigime të mbyllura dhe të hapura sërish. Babai i Bleonës tregon se sa herë dikush thoshte se një vajzë e ngjashme ishte parë në ndonjë cep të Evropës, ai udhëtonte menjëherë, vetëm e vetëm për të mos humbur asnjë mundësi.“Kam shkuar në Itali, në Gjermani, në Greqi. Kam parë me qindra vajza që më ngjanin me të. Zemra më kërceu sa herë më thoshin: ‘Ka mundësi të jetë Bleona’. Por çdo herë jam kthyer bosh.”

Megjithatë, Bajrami nuk i ndal kërkimet. Ai kërkon që çështja të mos harrohet dhe autoritetet të vazhdojnë hetimet. Sipas tij, e vërteta ndodhet diku, dhe dikush e di çfarë ka ndodhur me të.Ai rrëfen se si vitet kanë ndryshuar gjithçka — përveç mallin për vajzën. “Kur dikush humbet një fëmijë, koha nuk shëron asgjë. Vetëm e bën plagën më të thellë.” Në shtëpinë e tyre, dhoma e Bleonës qëndron ende e paprekur: rrobat e saj të vogla, lodrat, fleta e fundit e shkollës. “E mbaj kështu se dua të ketë ku të kthehet. Dua të vijë dhe ta gjejë gjithçka siç e la.”

Bajrami thotë se ajo që e dëmton më shumë është harresa e shoqërisë. “Kur kalojnë vitet, njerëzit harrojnë. Por për një baba, koha nuk lëviz. Unë jetoj ende në atë ditë të mallkuar.”Edhe pas 14 vitesh, ai nuk kërkon asgjë më shumë sesa të dijë të vërtetën. “Edhe sikur të mos jetë gjallë, unë dua ta di. Dua ta mbyll këtë plagë. Por nëse është gjallë, le ta dijë se babai nuk ka reshtur së kërkuari.”

Në fund të rrëfimit, ai shton me një zë të dridhur:“Bleona, ku je? Edhe sot të kërkoj. Edhe sot shpresoj. Edhe sot pres.”Historia e Bleona Matës mbetet një plagë e hapur për familjen e saj dhe për gjithë shoqërinë. Dhe çfarë kërkon një baba pas 14 vitesh? Vetëm një përqafim — ose një të vërtetë.