“Kemi pasur raste edhe me një shumë të zëshëm që nga viti 1997, që nga fama që fitoi në atë kohë. U njoh me një vajzë, nuk e njihte më parë, nuk ishte as nga zona. Vetëm përmes letrave u lidhën, u dashuruan, u martuan, dhe sot kanë edhe fëmijë së bashku, ndërsa ai vijon dënimin me burgim të përjetshëm,” – tregoi Karamuço, pa përmendur emrin e personit.
Por menjëherë pas këtij rrëfimi, gazetari Sokol Bregu ndërhyri për të zbuluar identitetin: bëhet fjalë për Zani Çaushin, i njohur ndryshe si “mbreti i Vlorës”, një nga figurat më famëkeqe të viteve të turbullta të pas ’97-ës.
Kush është Zani Çaushi?
Zani Çaushi, emri i vërtetë i të cilit është Myftar Çaushi, ishte një prej figurave më të njohura të krimit në vitet 1997-1998, në qytetin e Vlorës, kur vendi kaloi në një kolaps total pas rënies së firmave piramidale. Ai udhëhoqi një grup të armatosur që kishte kontroll de facto mbi qytetin dhe për shumë kohë ishte simboli i anarkisë që mbizotëroi në Jugun e Shqipërisë.
Pas arrestimit të tij, Çaushi u dënua me burgim të përjetshëm për një sërë veprash penale, përfshirë vrasje, rrëmbime dhe veprime kriminale në grup të strukturuar.
Nga letra dashurie në martesë dhe fëmijë
Ajo që pak kush e dinte, ishte jeta personale e Zanit pas dënimit. Sipas burimeve mediatike dhe deklaratave të fundit, Zani Çaushi u njoh me bashkëshorten e tij përmes një letre të dërguar në burg. Historia e tyre ka vijuar për vite me radhë, duke kaluar nga letra në ndjenja të forta, që përfunduan në një martesë të zyrtarizuar brenda ambienteve të burgut.
Më tej, nga kjo lidhje ka lindur edhe një fëmijë, një fakt që dëshmon se dashuria, edhe në rrethana të pamundura, arrin të çajë murin e ndarjes dhe të mbijetojë.
Reagimet në rrjet dhe komentet publike
Historia e publikuar në Top Story ngjalli reagime të shumta në rrjetet sociale. Shumë qytetarë u shprehën të habitur që një njeri me një të kaluar kaq të errët mund të kishte krijuar një jetë të re brenda qelive, ndërsa të tjerë e panë si një tregues se edhe pas një jete kriminale, dikush mund të ndërtojë lidhje njerëzore dhe emocionale.
Ndërkohë, juristë dhe psikologë komentuan se ky është një fenomen jo i rrallë në burgjet shqiptare, ku të burgosurit përjetë, të privuar nga liria, kërkojnë të ndërtojnë një formë “normaliteti” përmes lidhjeve me botën jashtë.
Nëse historia e dashurisë së Zanit Çaushit mund të jetë frymëzuese për disa apo shqetësuese për të tjerë, një gjë është e qartë: burgjet nuk janë të mbyllura për ndjenjat, dhe dashuria, herë-herë, ndjek rrugë të pazakonta për të lulëzuar.
