Në momentin që mjekët dhanë lajmin e madh, ai nuk mundi të përmbahej.
Sytë iu mbushën me lot. U ngrit me vrull. Hodhi duart rreth vajzës së tij dhe shpërtheu në britma gëzimi.
“Faleminderit Zot!”
“E fitove, bija ime… ti je luftëtarja ime!”
Vajza, , e mbështolli babain fort me krahët e saj të vegjël. Qeshnin. Qanin. Të dy.
Aty, në atë përqafim, ishte gjithë bota.
Nuk kishte më dhimbje. Nuk kishte më kimioterapi.
Vetëm jeta, gëzimi, falënderimi dhe një dashuri që s’ka fjalë ta përshkruajë.
Ky moment u regjistrua nga familjarët dhe po shpërndahet me mijëra herë në rrjetet sociale, duke prekur zemrat e njerëzve anembanë botës.
Komentet janë plot me lutje, lot dhe shpresë:
“Kam qarë si të ishte vajza ime.”
“Dashuria e një babai nuk ka kufi. Zoti ju bekoftë.”
“Kjo është prova që mrekullitë ndodhin.”
Në kohë kur shumë fëmijë luftojnë me sëmundje të rënda, kjo histori është një dritë.Një kujtesë që nuk duhet të dorëzohemi kurrë.Sepse ndonjëherë, bërtitjet e gëzimit vijnë pas heshtjes më të thellë.Faleminderit që na kujtuat çfarë është vërtet e rëndësishme:jeta, dashuria dhe shpresa. SHIKO VIDEON
